امدی     صدا زدی مرا از پشت ثانیه ها

روح خسته ام را از خواب زمستانی مرگ بیدار کردی

وجودم با سادگی کلامت جوانه زد ودوباره سبز شد

دستم را گرفتی و از دره ی سیاه سر در گمی بیرون کشیدی

حال می روی

من می مانم         ایستاده در باد رو به روی مه

می مانم

در سوگ

سوگ مرگ

مرگ رابطه.

تلاش می کنم دل شکسته ات را با ریسمان ندامت بند بزنم

اما می دانم

چینی دل که شکست

پیوند هم که بخورد دیگر ان چینی سابق نیست. 

غبار کدورت ازاینه دل پاک شدنی نیست

خوب می دانم.

من می مانم در اغاز فصلی سرد

دست می کشم بر پوست چروکیده ی شب

مه نزدیک است .

می اید تا مرا دربر گیرد

و با خودبه سرزمین سیاه سر در گمی واپس کشد.

می ایم

چنگ زنان به ریسمان کلام

 شاید که مرا در یابد

اما

طنا بم را موشهای بی اعتمادی جویده اند.

شاید که باز ایی

شاید.

فرو رفته ام اما در چاه شب

غریقی در مرداب مه ام

وقتی که بیایی.

شاید که نشنوم دیگر صدایت را.

چرا که    خرده های غرورم گوشهایم را کر کرده.

به دست سبز نسیم می سپارمت تا که خوشدل باشی

خاطراتم را به دست باد بسپار و خود را رها کن از بند نفرت.

در گوش نسیم زمزمه کرده ام

زمزمه ی سبز دعا

که ترا ببرد با خود به سرزمین نورواینه.

 از یاد ببر مرا

و فراموش کن

که چرا امدم و

 امدنم بهر چه بود

و چرا خواهم رفت.

بدرود