از نفس افتاده

nedaye-asem0ni — Thu, 27 Aug 2009 13:28:18 GMT

کاش میشد بدانیم که دیگران چقدر ما رو دوست دارند...

کاش میشد قلب و زبونمون یکی بود...

کاش میشد در موقع بود و نبود دوستانمان یکرنگ باشیم...

کاش میشد بفهمیم در دل دوستانمان چیست...

کاش میشد دوستانمان رو خوب بشناسیم...

کاش میشد آدمها هیچ وقت بزرگ نمیشدند، هیچ وقت عوض نمیشدند؛ که بدترین چیز عوض شدن

دوستان قدیمی و صمیمی در طول زمان و جلوی چشممان است...

کاش میشد در مورد دوستانمون زود قضاوت نکنیم...

کاش میشد یاد بگیریم که همدیگه رو رنگ نکنیم؛ چون کسانی که دیگران رو رنگ میکنند روزی

خودشان هم رنگ میشوند...

کاش میشد یاد بگیریم که قبل از اینکه عشق رو گدایی کنیم، به دیگران عشق بورزیم...

کاش میشد یاد بگیریم که استحکام دوستیها در صداقته...

کاش میشد یاد بگیریم که چطور ایراد دیگران رو بگوییم، بدون اینکه ناراحت شوند...

کاش میشد یاد بگیریم که در مورد دیگران زود قضاوت نکنیم...

کاش میشد یاد بگیریم که شکستن دل دیگران از هر کاری در دنیا بد تر و آسون تره...

کاش میشد یاد بگیریم که زیباترین درخت، سر به زیرترین درخته...

کاش میشد یاد بگیریم که دروغ نگیم...

کاش میشد بفهمیم که ما بهترین، برترین، زیباترین، بزرگترین، عاشق ترین و صادق ترین نیستیم...

کاش میشد بفهمیم که فقط ما در این دنیا زندگی نمیکنیم...

کاش میشد بفمیم که دیگران هم حق اظهار نظر دارن...

کاش میشد بفهمیم که دیگران دروغ های ما رو متوجه میشن، ولی به روی خودشون نمی یارن...

کاش میشد بفهمیم که حتی ممکنه با یه شوخی هم دوستانمون رو از خودمون برنجونیم...

کاش... ... ...

nedaye-asem0ni — Tue, 11 Aug 2009 10:47:05 GMT

كسي ما را نمي جويد،

كسي ما را نمي پرسد،

كسي تنهايي ما را نمي گريد،

دلم در حسرت يك دست،

دلم در حسرت يك دوست،

دلم در حسرت يك بي رياي مهربان مانده است،

كدامين يار ما را مي برد،

تا انتهاي باغ باراني؟

كدامين آشنا آيا به جشن چلچراغ عشق دعوت مي كند مارا؟،

و اما با توام اي آنكه بي من مثل من تنهاي تنهايي،

تو كه حتي شبي را هم به خواب من نمي آيي،

تو حتي روزهاي تلخ نامردي،نگاهت،

التيام دست هايت را دريغ از ما نميكردي،

من امشب از تمام خاطراتم،با تو خواهم گفت،

من امشب با تمام عشق تو را خواهم خواند.

كه تويي تنها معبودم....

nedaye-asem0ni — Thu, 16 Jul 2009 08:58:18 GMT

دل آدم ها که از سنگ نیست ، از سیمان نیست...دل آدم ها از شیشه است و بلور...راحت می شکند...مثل

بلور...دل آدم ها که محکم نیست ، قرص نیست...به مویی بند است...دل آدم ها می گیرد ، ترک بر می دارد ،

خالی میشود و ... می شکند...دل آدم ها تنگ می شود و تو خوب می دانی...دل آدم ها می ترسد و تو خوب

می فهمی...دل آدم ها هزار تکه می شود و تو می بینی...دل هزار انسان هر روز هزار تکه می شود...روزی

هزار در هزار...تو اما حوصله می کنی ، هزار تکه های دل هر هزار انسان را هر روز جمع می کنی ، بند

می زنی و دوباره می سازی...آدم ها دل یکدیگر را می گیرند و آنها را می شکنند...تو دل نمی شکنی اما می

سازی دوباره...آدم ها نمی دانند دلی که به تو داده شود محکم می شود...می شود دلی شیشه ای که هرگز

نمی شکند...

هزاران سال است که آدم ها دل یکدیگر را می شکنند...

هزاران سال است که زمین پر می شود از تکه های بلورین...

و هزاران سال است که تو می بینی ، می دانی ، می فهمی و...می سازی !!!...

خداوندا نمي دانم..

nedaye-asem0ni — Sun, 28 Jun 2009 17:14:18 GMT

خداوندا نمی دانم

در این دنیای وانفسا

كدامین تكیه گه را تكیه گاه خویشتن سازم

نمیدانم

نمی دانم خداوندا.

در این وادی كه عالم سر خوش است و دلخوش است و جای خوش دارد.

كدامین حالت و حال و دل عالم نصیب خویشتن سازم

نمی دانم خداوندا

به جان لاله های پاك و والایت نمی دانم

دگر سیرم خداوندا.

دگر گیجم خداوندا

خداوندا تو راهم ده.

پناهم ده .

امیدم خداوندا .

كه دیگر نا امیدم من و میدانم كه نومیدی ز درگاهت گناهی بس ستمبار است و لیكن من نمیدانم

دگر پایان پایانم.

همیشه بغض پنهانی گلویم را حسابی در نظر دارد و می دانم كه آخر بغض پنهانم مرا بی جان و تن سازد.

چرا پنهان كنم در دل؟

چرا با كس نمی گویم؟

چرا با من نمی گویند یاران رمز رهگشایی را؟

همه یاران به فكر خویش و در خویشند. گهی پشت و گهی پیشند

ولی در انزوای این دل تنها . چرا یاری ندارم من . كه دردم را فرو ریزد

دگر هنگامه ی تركیدن این درد پنهان است

خداوندا نمی دانم

نمی دانم

و نتوانم به كــس گویم

فقط می سوزم و می سازم و با درد پنهانی بسی من خون دل دارم. دلی بی آب و گل دارم

به پو چی ها رسیدم من

به بی دردی رسیدم من

به این دوران نامردی رسیدم من

نمیدانم

نمی گویم

نمی جویم نمی پرسم

نمی گویند

نمی جويند

جوابی را نمی دانم

سوالی را نمی پرسند و از غمها نمی گویند

چرا من غرق در هیچم؟

چرا بیگانه از خویشم؟

خداوندا رهایی ده

كلام آشنایی ده

خدایا آشنایم ده

خداوندا پناهم ده

امیدم ده

خدایا یا بتركان این غم دل را

و یا در هم شكن این سد راهم را

كه دیگر خسته از خویشم

كه دیگر بی پس و پیشم

فقط از ترس تنهایی

هر از گاهی چو درویشم

و صوتی زیر لب دارم

وبا خود می كنم نجوای پنهانی

كه شاید گیرم آرامش

ولی آن هم علاجی نیست

و درمانم فقط درمان بی دردیست

و آن هم دست پاك ذات پاكت را نیازی جاودانش هست

nedaye-asem0ni — Tue, 19 May 2009 14:48:27 GMT

اینجا من هستم؛ ، سکوتی شکسته و درهم بخاطر هر روز ندیدن تو

اینجا من هستم ؛ تهی از زندگی و روزمرد‌گی ، خالی‌تر از همیشه؛ با کلافی درهم و پیچ در پیچ

معنی سکوتم را با چشمانم برایت بارها فرستاده‌ام

اینجا من هستم با آوازی که هرگز نشنیدی

من هستم و سازی مبهم

اینجا من مانده‌آم تنها در پس اندوه صدای کهنه سازم

من هستم و گلی پرپر شده از عشقی کور

من هستم و یکرنگی شکسته‌ام

اینجا در شهری دور من مانده‌ام به انتظار هر لحظه که میایی

در شهری خاک گرفته و غروبی تنگ ، که سینه‌ام را هر آن می‌درد

اینجا من مانده‌ام و سرمایی که استخوانم را داغان کرده است

من هستم و سیمایی شکسته‌تر از همیشه

اینجا من هستم و خیال همیشگی چشمان مشکی تو، حتی كلمات هم دگر از نوشتن دردهایم

عاجزند.

nedaye-asem0ni — Tue, 21 Apr 2009 16:22:18 GMT

من از دنیای بی‌ احساس انسانها

من از وحشت

من از تنها نشستن با دلی‌ صد پاره و گریان گریزانم

من از این راه نا هموار

به سوی خانه تنهائی‌ خود باز می‌گردم

دگر اینجا نمی‌‌مانم

که من آداب انسانها نمی‌‌دانم!

نمی‌ دانم خدایا !

عمق انسان چیست؟

اگر من اینچنین کم عمق و نادانم

خدوندا!

دگر انسان نمی‌‌مانم!

من اینجا ریشهٔ سرو غرورم را

به دست تیشه خواهم داد!

به جنگ عشق خواهم رفت

تمام راستی‌‌ها را به دست باد خواهم داد

خدایا هرچه دیدم، چیز دیگر بود

تو میدانی خدایا حال زارم را

مرا با خود ببر از شهر آدمهای پوشالی

که من دیگر نه انسانم

نه دیگر شوق ماندن مانده در جانم

در آینه

nedaye-asem0ni — Wed, 15 Apr 2009 09:18:26 GMT

خودم را در آینه دیدم

که بودم؟

غریب شده ام

غریب

خطوط صورت

یادم آورد

دیری گذشته و انگار من نفهمیدم

خودم را در آینه دیدم

چه بودم؟

کوچک بودم

کوچک

و کوچکیم دلیل سهم من

از زندگیست

همیشه

سهم من

به اندازۀ کوچکیم بود

خودم را در آینه دیدم

نه

.کسی مرا در آینه اش میدید

nedaye-asem0ni — Sat, 04 Apr 2009 09:18:57 GMT

آنچه امروز نوشتم،

همه تکرار مکررهاییست،

که ز عشق تو به هم بافته ام.

قلمم خسته زتکرار هجاهای من است.

آخرین شعر من،

این واژۀ پردادن نیست.

آخرین واژۀ من،

عشق تو را راندن نیست.

خوب میدانم از امروز

تو را جور دگر،

همچو آبی،

به تن خاطره خواهم پاشید.

شاید از حسرت نمناک تو یک جرعه عطش،

بوسۀ پنجره را پاک کند.

بعد از این رسم تو را،

شکل گل، باد، پرنده یا آه...

دیگر از خواب نخواهم پرسید.

بعد از این بغض نخواهد ترکید.

بعد از این قاب نگاهم حتی،

رنگ انکار به چشمان ترم خواهد ریخت.

من تو را نه به هوس،

نه به بی رنگی تکرار، نخواهم بخشید.

بعد از این هرچه ز تو جا مانده،

بی کلام و واژه،

به شکیبایی احساس خدا می بخشم.

آخرین واژۀ تکراری من،

من تو را هم،

به خدا می بخشم.

غزل انسان

nedaye-asem0ni — Thu, 12 Mar 2009 16:44:54 GMT

در این‌ زمانه‌ كه‌ عصر هبوط‌ انسان‌ است‌

دوباره‌ خاطر آیینه‌ها پریشان‌ است‌.

نمی‌وزد به‌ زمین‌ بوی‌ آدمیزادی‌

به‌ روی‌ ذهن‌ زمین‌، ردِ پایِ شیطان‌ است‌.

زمین‌ ز بوی‌ خوش‌ صاحب‌ زمان‌ خالی‌ است‌

به‌ شرق‌ و غرب‌ جهان‌، دیو و دد سلیمان‌ است‌.

نمی‌رسد به‌ خدا دست‌ خستة‌ انسان‌

چراكه‌ جام‌ وجودش‌، تهی‌ ز ایمان‌ است‌.

شكسته‌ قامت‌ سبز غرور انسانی‌

بشر ـ قسم‌ به‌ حقیقت‌ ـ شكستة‌ نان‌ است‌.

دوباره‌ قصة‌ هابیل‌ و فتنه‌ قابیل‌

و یك‌ فرشته‌ كه‌ در آسمان‌ هراسان‌ است‌.

دوباره‌ وسوسة‌ سیب‌ و عشوة‌ حوا

ببین‌ چگونه‌ قدمهای‌ نفْس‌ لرزان‌ است‌!

از آن‌ گناه‌ نخستین‌، بیا كه‌ برگردیم‌

كه‌ دوست‌، بنده‌نواز و كریم‌ و رحمان‌ است‌.

شب‌ است‌ و حافظ‌ شیراز و ذكر خیر عشق‌

و قلب‌ عاشق‌ من‌، باز هم‌ غزلخوان‌ است‌.

كجاست‌ مثنوی‌ و شبچراغ‌ و مولانا؟

دلم‌ گرفته‌ و در جست‌وجوی‌ انسان‌ است‌.

nedaye-asem0ni — Sat, 28 Feb 2009 07:22:21 GMT

من باور دارم

که دعوا و جرّ و بحث دو نفر با هم

به معنى این که آن‌ها همدیگر را دوست ندارند نیست.

و دعوا نکردن دو نفر با هم نیز

به معنى این که آن‌ها همدیگر را دوست دارند نمى‌باشد..

من باور دارم ....

که هر چقدر دوستمان خوب و صمیمى باشد

هر از گاهى باعث ناراحتى ما خواهد شد

و ما باید بدین خاطر او را ببخشیم.

من باور دارم...
که دوستى واقعى به رشد خود ادامه خواهد داد

حتى در دورترین فاصله‌ها.
عشق واقعى نیز همین طور است.

من باور دارم...
که ما مى‌توانیم در یک لحظه کارى کنیم
که براى تمام عمر قلب ما را به درد آورد.

من باور دارم...
که زمان زیادى طول مى‌کشد
تا من همان آدم بشوم که مى‌خواهم.

من باور دارم...
که همیشه باید کسانى که صمیمانه دوستشان دارم را
با کلمات و عبارات زیبا و دوستانه ترک گویم
باشد که آن‌ها را مى‌بینم. زیرا ممکن است آخرین بارى

من باور دارم...
که ما مسئول کارهایى هستیم که انجام مى‌دهیم،
صرفنظر از این که چه احساسى داشته باشیم.
من باور دارم...
که اگر من نگرش و طرز فکرم را کنترل نکنم،
او مرا تحت کنترل خود درخواهد آورد.

من باور دارم ...
که قهرمان کسى است که کارى که باید انجام گیرد را
در زمانى که باید انجام گیرد، انجام مى‌دهد،
پیامدهاى آن. صرفنظر از

من باور دارم...
که گاهى کسانى که انتظار داریم در مواقع پریشانى
و درماندگى به ما ضربه بزنند،
نجات مى‌دهن به کمک ما مى‌آیند و ما را

من باور دارم...
که گاهى هنگامى که عصبانى هستم
حق دارم که عصبانى باشم امّا
این به من این حق را نمى‌دهد که
ظالم و بیرحم باشم
من باور دارم...
که بلوغ بیشتر به انواع تجربیاتى که داشته‌ایم

و آنچه از آن‌ها آموخته‌ایم بستگى دارد
تا به این که چند بار جشن تولد گرفته‌ایم

. من باور دارم...
که همیشه کافى نیست که توسط دیگران بخشیده شویم،
گاهى باید یاد بگیریم که خودمان هم خودمان را ببخشیم

من باور دارم...
که صرفنظر از این که چقدر دلمان شکسته باشد
دنیا به خاطر غم و غصه ما از حرکت باز نخواهد ایستاد.

من باور دارم..
که زمینه‌ها و شرایط خانوادگى و اجتماعى

برآنچه که هستم تاثیرگذار بوده‌اند
امّا من خودم مسئول آنچه که خواهم شد هستم.

من باور دارم...
که نباید خیلى براى کشف یک راز کند و کاو کنم،
زیرا ممکن است براى همیشه زندگى مرا تغییر دهد.

من باور دارم...
که دو نفر ممکن است دقیقاً به یک چیز نگاه کنند
و دو چیز کاملاً متفاوت را ببینند.

من باور دارم...
که زندگى ما ممکن است ظرف تنها چند ساعت
توسط کسانى که حتى آن‌ها را نمى‌شناسیم
تغییر یابد

من باور دارم...
که گواهى‌نامه‌ها و تقدیرنامه‌هایى که بر روى دیوار نصب شده‌اند

براى ما احترام و منزلت به ارمغان نخواهند آورد

. من باور دارم...
که کسانى که بیشتر از همه دوستشان دارم
خیلى زود از دستم گرفته خواهند شد.
« شادترین انسان لزوماً کسى که بهترین چیزها را دارد نیست»